Van dakloosheid naar duurzaam werk

Toen Cor van Stek (61) uit Lelystad na zijn scheiding dakloos raakte, woonde hij 2,5 jaar in een tent op een camping. “Met heel veel regen wordt de tent ook kletsnat. Met een modderpoel en zonder baan, ga je maar tussen de bomen doorlopen.” Het was een periode waarin alles tegelijk kwam: stress, lichamelijke klachten en mentale uitputting. “Je hebt een hele hoop te verwerken.” Uiteindelijk kreeg hij een zenuwinzinking. “Ik ging trillen zonder daar controle over te hebben.”

Door jarenlang intensief sporten had Cor veel slijtage aan zijn lichaam opgebouwd. “Zolang je spieren op orde zijn voel je daar weinig van. Maar als je dakloos en magerder wordt, ga je die slijtage en pijn ervaren.” De combinatie van lichamelijke pijn en het leven in isolement maakte het zwaar.

Netwerk in actie
Via Sociale Raadslieden kwam Cor weer in contact met hulpverlening en instanties. Zij hielpen hem onder andere met schuldsanering, huisvesting en in contact komen met het UWV. “Dan zit je weer in een netwerk van een ander.” Dat hielp hem om langzaam weer uit zijn isolement te komen. “Zo kom je beetje bij beetje weer in de bewoonde wereld.”

Tijdens zijn re-integratie kreeg Cor de mogelijkheid om bij Museum Batavialand werkervaring op te doen. Dat deed hem zichtbaar goed. “Ik mocht daar op krachten komen en mezelf terugvinden.” Toch bleek een vaste plek daar op dat moment nog een stap te ver. Via Concern voor Werk ging hij daarna aan de slag binnen de sociale werkvoorziening.
Dat vond hij in het begin confronterend. “Ik dacht: is dit mijn voorland? Iedereen heeft een knauw qua gezondheid.” Tegelijkertijd gaf het hem ook weer structuur en ritme. “Je komt weer in je dagstructuur. Je wordt weer beter en je krijgt je zelfvertrouwen terug.” Binnen Concern voor Werk waren er volgens Cor altijd mensen die hem verder hielpen. “Er was altijd wel een voorman, jobcoach of werkleider die mij heeft geholpen.”

Museum Batavialand
Hoewel hij dankbaar was voor die plek, bleef hij aangeven dat hij het liefst terug wilde naar Batavialand. “Ik heb regelmatig lopen zeuren of ik niet terug kon.” Concern voor Werk bleef daarover in gesprek met jobcoaches en leidinggevenden. Ondertussen ontwikkelde Cor zich verder. Hij werd actief rondom arbo en veiligheid op de werkvloer en groeide langzaam door waarna hij zich ook ging inzetten voor de vakbond.
Op een gegeven moment kwam het moment dat hij er klaar voor was om opnieuw uitgezonden te worden naar Batavialand. Daar werkt hij inmiddels alweer 5,5 jaar op de werf en op het schip. “Het sluit beter aan bij wie ik ben.” Vooral de afwisseling in het werk spreekt hem aan. “Bij beschut werk zit je veel meer aan een tafeltje en heb je minder variatie. Bij Batavialand heb je heel veel verschillende werkzaamheden.”
Ook de collegialiteit betekent veel voor hem. “Nu zit ik op een plek waar iedereen je neemt zoals je bent.” Daarnaast haalt hij voldoening uit de waardering van bezoekers. “Het is mooi om te zien dat wat je hebt gedaan en dat dat gewaardeerd wordt.”

Weer mens mogen zijn
Voor Cor betekent werk inmiddels veel meer dan alleen een baan. “In het totaal heeft het mij geholpen dat ik weer mens mag zijn. Dat ik gezien word en dat als ik wat zeg, dat je ook gehoord wordt.” Vanuit een periode van dakloosheid, pijn en isolement bouwde hij stap voor stap weer een normaal leven op.
Waar hij het meest trots op is? “Dat ik er sterker uit ben gekomen dan aan het begin.” Hoe zwaar die periode ook was, hij ziet ook dat het hem weerbaarder heeft gemaakt. “Ik kan mijn grenzen nu beter aangeven.”
Zijn advies aan anderen is duidelijk: “Sta open voor hulp.” Volgens Cor hoeft niemand het alleen te doen. “Alles is afhankelijk van de lichamelijke, sociale en geestelijke omstandigheden. Voor iedereen is het net even anders.”

Foto: Evelien Hogers